کارگاه آموزشی8

ارزشیابی برنامه‌های آموزش مهندسی

  • مدرس: دکتر حسین معماریان
  • هدف: آشنایی با سازوکار ارزیابی درونی و برونی برنامه های آموزش مهندسی
  • سرفصل‌ها: ارزشیابی در جهان، ارزشیابی در ایران، سازوکار ارزیابی درونی، سازوکار ارزیابی برونی، ...

چکیده: امروزه مهندسی به یک نظام جهانی تبدیل شده و در نتیجه آموزش آن نیز کم و بیش از الگویی جهانی طبعیت می‌نماید. در چنین شرایطی اعتبار مشابه مدارک از اهمیت زیادی برخوردار شده است. اعتبار سنجي محتاج ارزشيابي است. در گذشته ارزشیابی  با توجه به‌کیفیت ورودی‌ها، یعنی آنچه دانشگاه عرضه می‌کند انجام می شد؛ این در حالی است که امروزه ارزشیابی مبتنی بر توانایی‌های کسب شده توسط خروجی‌های برنامه، یعنی دانشجویان است. نگرش نوین به‌ ارزشیابی برنامه‌های آموزش مهندسی از سال‌های پایانی قرن گذشته آغاز شد و به‌سرعت گسترش یافت. ارزشیابی مدرن به‌دنبال رتبه‌بندی و نمره دادن به‌مراکز آموزشی و ‌برنامه‌های آموزشی نیست؛ بلکه هدف آن تایید دستیابی برنامه آموزشی به‌استانداردهای کیفیت درنظر گرفته شده است. ارزشیابی برنامه‌های آموزش مهندسی در کشورهای مختلف با توجه به استانداردها و ملاک‌های کم و بیش یکنواختی انجام می‌شود. این استانداردها چارچوب دستاوردهای برنامه، یعنی توانایی‌ها و شایستگی‌های کسب شده توسط دانشجویان را توضیح می‌دهند. در کشورهای پیشرفته فرایند ارزشیابی توسط موسسات مستقل صورت می‌گیرد. فرایند ارزشیابی دارای دو وجه ارزیابی درونی و بیرونی است. ارزیابی درونی توسط دانشگاه صورت گرفته و ارزیابی بیرونی توسط موسسه ارزشیابی به انجام می‌رسد. در کشور ما تاکنون فرايند خاص و مستقلی براي ارزشيابي برنامه‌های آموزش مهندسي وجود نداشته است. به‌دنبال تاسیس انجمن آموزش مهندسی ایران، موسسه ارزشیابی آموزش مهندسی ایران در سال 1390 برای تضمین کیفیت و همچنین ارتقاء کیفیت آموزش مهندسی کشور تاسیس شد و به‌دنبال آن ارزشیابی برنامه‌های آموزش مهندسی در چند دانشگاه آغاز شد.